مکاوحت

(مُ وَ حَ) [ ع. مکاوحة ] (مص م.)<BR>۱- زد و خورد کردن.<BR>۲- به یکدیگر دشنام دادن.<br>

(مُ وَ حَ) [ ع. مکاوحه ] (مص م.) ۱- زد و خورد کردن. ۲- به یکدیگر دشنام دادن.

مکاوحت . [ م ُ وَ / وِ ح َ ] (از ع، اِمص ) با هم جنگ کردن . محاوبه . منازعه . مکاوحة : این همه اسباب منازعت و مکاوحت از بهر حطام دنیا به یک سو نهادند. (تاریخ بیهقی چ فیاض ص ١٨٧). موجب این مکاوحت و اسباب این مکاشفت چیست . (سندبادنامه ص ٢٤١). از این واقعه ٔ هایل جهان بر او تنگ شد جز مکافحت و مکاوحت چاره ندید. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی چ ١ تهران ص ٣٥). قبول ایلی نکردند و به مکاوحت پیش آمدند. (جهانگشای جوینی ). مخالفان چون موافقت ما بدانند دندان مکاوحت ایشان کند شود.(جهانگشای جوینی ). چون نهاراً و جهاراً مکاوحت و مکاشفت او متعذر بود. (جهانگشای جوینی ). تیغ مکاوحت بانیام کردند و هر لشکری در محل خود آرام گرفتند. (جهانگشای جوینی ). در حق جماعتی که نفوس ایشان از تتبع هوا روی برتافته باشند... و از مکاوحت و منازعت با دل منسلخ و منخلع شده ... نکاح و تأهل فضیلت بود. (مصباح الهدایه چ همایی ص ٢٥٥). و رجوع به مکاوحة شود. - مکاوحت نمودن ؛ جنگیدن . جنگ کردن : تا از ایشان یک نَفس نَفَس می زد مکاوحت می نمودند. (جهانگشای جوینی ).

جدل، جنگ، جروبحث، مخالفت، ستیز، ستیزه، کارزار، محاربه، مجادله، مناقسه ناسزاگویی چیرگی، غلبه چیره شدن، غالب گشتن جنگ کردن، ستیزه کردن