مَرَدّ

وَ خَیْرٌ مَّرَدًّا «مَرَدّ» از مادّه «ردّ» (بر وزن نمد ـ با تشدید دال) یا مصدر است به معناى «رد و بازگشت» و یا اسم مکان است به معناى «محل بازگشت»، که در اینجا منظور بهشت است، ولى احتمال اول، با معناى آیه مناسب تر است. در جمله «لا مَرَدَّ لَهُ مِنَ اللّهِ» مصدر میمى است، و در سوره «روم» مصدر به معناى اسم فاعل به کار رفته، بنابراین، معنا چنین مى شود که هیچ کس نمى تواند آن روز را از خداوند بازگرداند، یعنى جلو دادرسى و کیفر و پاداش خدا را با تعطیل کردن آن روز بگیرد، خلاصه این که، نه خداوند از وعده خود تخلف مى کند تا آن روز را باز گرداند، و نه غیر او قدرت چنین کارى را دارد، پس وقوع آن روز حتمى است.(37)