مولوی | مثنوی معنوی | دفتر چهارم | بخش ۱۰۷ - نومید شدن موسی علیه‌السلام از ایمام فرعون به تاثیر کردن سخن هامان در دل فرعون

گفت موسی لطف بنمودیم وجود خود خداوندیت را روزی نبود آن خداوندی که نبود راستین مر ورا نه دست دان نه آستین آن خداوندی که دزدیده بود بی‌دل و بی‌جان و بی‌دیده بود آن خداوندی که دادندت عوام باز بستانند از تو هم‌چو وام ده خداوندی عاریت به حق تا خداوندیت بخشد متفق