مولوی | مثنوی معنوی | دفتر چهارم | بخش ۱۰۰ - بیان این خبر کی کلموا الناس علی قدر عقولهم لا علی قدر عقولکم حتی لا یکذبوا الله و رسوله

چونک با کودک سر و کارم فتاد هم زبان کودکان باید گشاد که برو کتاب تا مرغت خرم یا مویز و جوز و فستق آورم جز شباب تن نمی‌دانی به کیر این جوانی را بگیرای خر شعیر هیچ آژنگی نیفتد بر رخت تازه ماند آن شباب فرخت نه نژند پیریت آید برو نه قد چون سرو تو گردد دوتو نه شود زور جوانی از تو کم نه به دندانها خللها یا الم نه کمی در شهوت و طمث و بعال که زنان را آید از ضعفت ملال آنچنان بگشایدت فر شباب که گشود آن مژده عکاشه باب