مولوی | مثنوی معنوی | دفتر پنجم | بخش ۶۵ - فرستادن میکائیل را علیه‌السلام به قبض حفنه‌ای خاک از زمین جهت ترکیب ترتیب جسم مبارک ابوالبشر خلیفه الحق مسجود الملک و معلمهم آدم علیه‌السلام

گفت میکائیل را تو رو به زیر مشت خاکی در ربا از وی چو شیر چونک میکائیل شد تا خاکدان دست کرد او تا که برباید از آن خاک لرزید و درآمد در گریز گشت او لابه‌کنان و اشک‌ریز سینه سوزان لابه کرد و اجتهاد با سرشک پر ز خون سوگند داد که به یزدان لطیف بی‌ندید که بکردت حامل عرش مجید کیل ارزاق جهان را مشرفی تشنگان فضل را تو مغرفی زانک میکائیل از کیل اشتقاق دارد و کیال شد در ارتزاق که امانم ده مرا آزاد کن بین که خون‌آلود می‌گویم سخن معدن رحم اله آمد ملک گفت چون ریزم بر آن ریش این نمک هم‌چنانک معدن قهرست دیو که برآورد از نبی آدم غریو سبق رحمت بر غضب هست‌ای فتا لطف غالب بود در وصف خدا بندگان دارند لابد خوی او مشکهاشان پر ز آب جوی او آن رسول حق قلاوز سلوک گفت الناس علی دین الملوک رفت میکائیل سوی رب دین خالی از مقصود دست و آستین گفت‌ای دانای سر و شاه فرد خاک از زاری و گریه بسته کرد آب دیده پیش تو با قدر بود من نتانستم که آرم ناشنود آه و زاری پیش تو بس قدر داشت من نتانستم حقوق آن گذاشت پیش تو بس قدر دارد چشم‌تر من چگونه گشتمی استیزه‌گر دعوت زاریست روزی پنج بار بنده را که در نماز آ و بزار نعره مؤذن که حیا عل فلاح وآن فلاح این زاری است و اقتراح آن که خواهی کز غمش خسته کنی راه زاری بر دلش بسته کنی تا فرو آید بلا بی‌دافعی چون نباشد از تضرع شافعی وانک خواهی کز بلااش وا خری جان او را در تضرع آوری گفته‌ای اندر نبی که آن امتان که بریشان آمد آن قهر گران چون تضرع می‌نکردند آن نفس تا بلا زیشان بگشتی باز پس لیک دلهاشان چون قاسی گشته بود آن گنههاشان عبادت می‌نمود تا نداند خویش را مجرم عنید آب از چشمش کجا داند دوید