مولوی | مثنوی معنوی | دفتر ششم | بخش ۶۰ - باز مکرر کردن صوفی سال را

گفت صوفی قادرست آن مستعان که کند سودای ما را بی‌زیان آنک آتش را کند ورد و شجر هم تواند کرد این را بی‌ضرر آنک گل آرد برون از عین خار هم تواند کرد این دی را بهار آنک زو هر سرو آزادی کند قادرست ار غصه را شادی کند آنک شد موجود از وی هر عدم گر بدارد باقیش او را چه کم آنک تن را جان دهد تا حی شود گر نمیراند زیانش کی شود خود چه باشد گر ببخشد آن جواد بنده را مقصود جان بی‌اجتهاد دور دارد از ضعیفان در کمین مکر نفس و فتنه دیو لعین