مولوی | مثنوی معنوی | دفتر ششم | بخش ۱۵ - حکایت پاسبان کی خاموش کرد تا دزدان رخت تاجران بردند به کلی بعد از آن هیهای و پاسبانی می‌کرد

پاسبانی خفت و دزد اسباب برد رختها را زیر هر خاکی فشرد روز شد بیدار شد آن کاروان دید رفته رخت و سیم و اشتران پس بدو گفتندای حارس بگو که چه شد این رخت و این اسباب کو گفت دزدان آمدند اندر نقاب رختها بردند از پیشم شتاب قوم گفتندش که‌ای چو تل ریگ پس چه می‌کردی کیی‌ای مردریگ گفت من یک کس بدم ایشان گروه با سلاح و با شجاعت با شکوه گفت اگر در جنگ کم بودت امید نعره‌ای زن کای کریمان برجهید گفت آن دم کارد بنمودند و تیغ که خمش ورنه کشیمت بی‌دریغ آن زمان از ترس بستم من دهان این زمان هیهای و فریاد و فغان آن زمان بست آن دمم که دم زنم این زمان چندانک خواهی هی کنم چونک عمرت برد دیو فاضحه بی‌نمک باشد اعوذ و فاتحه گرچه باشد بی‌نمک اکنون حنین هست غفلت بی‌نمک‌تر زان یقین هم‌چنین هم بی‌نمک می‌نال نیز که ذلیلان را نظر کن‌ای عزیز قادری بی‌گاه باشد یا به گاه از تو چیزی فوت کی شدای اله شاه لا تاسوا علی ما فاتکم کی شود از قدرتش مطلوب گم