مولوی | مثنوی معنوی | دفتر سوم | بخش ۶۴ - دوم بار وهم افکندن کودکان استاد را کی او را از قرآن خواندن ما درد سر افزاید

گفت آن زیرک که‌ای قوم پسند درس خوانید و کنید آوا بلند چون همی‌خواندند گفت‌ای کودکان بانگ ما استاد را دارد زیان درد سر افزاید استا را ز بانگ ارزد این کو درد یابد بهر دانگ گفت استا راست می‌گوید روید درد سر افزون شدم بیرون شوید