مولوی | مثنوی معنوی | دفتر سوم | بخش ۵۱ - مثل در بیان آنک حیرت مانع بحث و فکرتست

آن یکی مرد دومو آمد شتاب پیش یک آیینه دار مستطاب گفت از ریشم سپیدی کن جدا که عروس نو گزیدم‌ای فتی ریش او ببرید و کل پیشش نهاد گفت تو بگزین مرا کاری فتاد این سؤال وآن جوابست آن گزین که سر اینها ندارد درد دین آن یکی زد سیلیی مر زید را حمله کرد او هم برای کید را گفت سیلی‌زن سؤالت می‌کنم پس جوابم گوی وانگه می‌زنم بر قفای تو زدم آمد طراق یک سؤالی دارم اینجا در وفاق این طراق از دست من بودست یا از قفاگاه توای فخر کیا گفت از درد این فراغت نیستم که درین فکر و تفکر بیستم تو که بی‌دردی همی اندیش این نیست صاحب‌درد را این فکر هین