مولوی | مثنوی معنوی | دفتر سوم | بخش ۲۰۶ - تفسیر یا جبال اوبی معه والطیر

روی داود از فرش تابان شده کوهها اندر پیش نالان شده کوه با داود گشته همرهی هردو مطرب مست در عشق شهی یا جبال اوبی امر آمده هر دو هم‌آواز و هم‌پرده شده گفت داودا تو هجرت دیده‌ای بهر من از همدمان ببریده‌ای ای غریب فرد بی‌مونس شده آتش شوق از دلت شعله زده مطربان خواهی و قوال و ندیم کوهها را پیشت آرد آن قدیم مطرب و قوال و سرنایی کند که به پیشت بادپیمایی کند تا بدانی ناله چون که را رواست بی‌لب و دندان ولی را ناله‌هاست نغمه اجزای آن صافی‌جسد هر دمی در گوش حسش می‌رسد همنشینان نشنوند او بشنود ای خنک جان کو به غیبش بگرود بنگرد در نفس خود صد گفت و گو همنشین او نبرده هیچ بو صد سؤال و صد جواب اندر دلت می‌رسد از لامکان تا منزلت بشنوی تو نشنود زان گوشها گر به نزدیک تو آرد گوش را گیرم‌ای کر خود تو آن را نشنوی چون مثالش دیده‌ای چون نگروی