مولوی | مثنوی معنوی | دفتر سوم | بخش ۱۴۳ - حکایت امیر و غلامش کی نماز باره بود وانس عظیم داشت در نماز و مناجات با حق

میرشد محتاج گرمابه سحر بانگ زد سنقر هلا بردار سر طاس و مندیل و گل از التون بگیر تابه گرمابه رویم‌ای ناگزیر سنقر آن دم طاس و مندیلی نکو برگرفت و رفت با او دو بدو مسجدی بر ره بد و بانگ صلا آمد اندر گوش سنقر در ملا بود سنقر سخت مولع در نماز گفت‌ای میر من‌ای بنده‌نواز تو برین دکان زمانی صبرکن تا گزارم فرض و خوانم لم یکن چون امام و قوم بیرون آمدند ازنماز و وردها فارغ شدند سنقر آنجا ماند تا نزدیک چاشت میر سنقر را زمانی چشم داشت گفت‌ای سنقر چرا نایی برون گفت می‌نگذاردم این ذو فنون صبر کن نک آمدم‌ای روشنی نیستم غافل که در گوش منی هفت نوبت صبر کرد و بانگ کرد تاکه عاجز گشت از تیباش مرد پاسخش این بود می‌نگذاردم تا برون آیم هنوزای محترم گفت آخر مسجد اندر کس نماند کیت وا می‌دارد آنجا کت نشاند گفت آنک بسته‌استت از برون بسته است او هم مرا در اندرون آنک نگذارد ترا کایی درون می‌بنگذارد مرا کایم برون آنک نگذارد کزین سو پا نهی او بدین سو بست پای این رهی ماهیان را بحر نگذارد برون خاکیان را بحر نگذارد درون اصل ماهی آب و حیوان از گلست حیله و تدبیر اینجا باطلست قفل زفتست و گشاینده خدا دست در تسلیم زن واندر رضا ذره ذره گر شود مفتاحها این گشایش نیست جز از کبریا چون فراموشت شود تدبیر خویش یابی آن بخت جوان از پیر خویش چون فراموش خودی یادت کنند بنده گشتی آنگه آزادت کنند