مولوی | مثنوی معنوی | دفتر دوم | بخش ۹۰ - ترسیدن کودک از آن شخص صاحب جثه و گفتن آن شخص کی‌ای کودک مترس کی من نامردم

کنک زفتی کودکی را یافت فرد زرد شد کودک ز بیم قصد مرد گفت ایمن باش‌ای زیبای من که تو خواهی بود بر بالای من من اگر هولم مخنث دان مرا همچو اشتر بر نشین می‌ران مرا صورت مردان و معنی این چنین از برون آدم درون دیو لعین آن دهل را مانی‌ای زفت چو عاد که برو آن شاخ را می‌کوفت باد روبهی اشکار خود را باد داد بهر طبلی همچو خیک پر ز باد چون ندید اندر دهل او فربهی گفت خوکی به ازین خیک تهی روبهان ترسند ز آواز دهل عاقلش چندان زند که لا تقل