مولوی | مثنوی معنوی | دفتر اول | بخش ۴۴ - ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر جهد و اکتساب

جمله گفتندای حکیم با خبر الحذر دع لیس یغنی عن قدر در حذر شوریدن شور و شرست رو توکل کن توکل بهترست با قضا پنجه مزن‌ای تند و تیز تا نگیرد هم قضا با تو ستیز مرده باید بود پیش حکم حق تا نیاید زخم از رب الفلق