مولوی | مثنوی معنوی | دفتر اول | بخش ۴۲ - بیان توکل و ترک جهد گفتن نخچیران بشیر

طایفه نخچیر در وادی خوش بودشان از شیر دایم کش‌مکش بس که آن شیر از کمین می‌در ربود آن چرا بر جمله ناخوش گشته بود حیله کردند آمدند ایشان بشیر کز وظیفه ما ترا داریم سیر بعد ازین اندر پی صیدی میا تا نگردد تلخ بر ما این گیا