مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۹۸۴

هین که هنگام صابران آمد وقت سختی و امتحان آمد این چنین وقت عهدها شکنند کارد چون سوی استخوان آمد عهد و سوگند سخت سست شود مرد را کار چون به جان آمد هله‌ای دل تو خویش سست مکن دل قوی کن که وقت آن آمد چون زر سرخ اندر آتش خند تا بگویند زر کان آمد گرم خوش رو به پیش تیغ اجل بانگ برزن که پهلوان آمد با خدا باش و نصرت از وی خواه که مددها ز آسمان آمد ای خدا آستین فضل فشان چونک بنده بر آستان آمد چون صدف ما دهان گشادستیم کابر فضل تو درفشان آمد ای بسا خار خشک کز دل او در پناه تو گلستان آمد من نشان کرده‌ام تو را که ز تو دلخوشی‌های بی‌نشان آمد وقت رحمست و وقت عاطفت است که مرا زخم بس گران آمد ای ابابیل هین که بر کعبه لشکر و پیل بی‌کران آمد عقل گوید مرا خمش کن بس که خداوند غیب دان آمد من خمش کردم‌ای خدا لیکن بی‌من از خان من فغان آمد ما رمیت اذ رمیت هم ز خداست تیر ناگه کز این کمان آمد