مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۵۲

چو با ما یار ما امروز جفتست بگویم آنچ هرگز کس نگفته‌ست همه مستند این جا محرمانند میندیش از کسی غماز خفته‌ست خزان خفت و بهاران گشت بیدار نمی‌بینی درخت و گل شکفته‌ست اگر یک روز باقی باشد از دی زمین لب بسته است و گل نهفته‌ست هلا در خواب کن اوباش تن را که گوهرهای جانی جمله سفته‌ست خمش کن زردهی زان در نیابی وگر محرم شوی بستان که مفتست