مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۲۱۹

اسفا لقلبی یوما هجرالحبیب داری و تحرقت ضلوعی و جوانحی بناری و سعاده لیوم نظرالسعود فینا نزل السهیل سهلا و اقام فی جواری فدخلت لج بحر بطرا بما اتانی فغرقت فیه لکن نظرالحبیب جاری فتحت عیون قلبی فرأیت الف بحر و مراکبا علیها بهوی الهوا سواری تبریز حض فضلا و ترابه کمالا بشعاع نور صدر هو افضل الکبار تبریز اشفعی لی بشفاعه الی من زعقات وجد قلبی لحقته بالتواری و لاجل سؤ حالی بتواضعی لدیه و تعرضی هوانی بهواه والصغار و تقول لا تقطع کبدا رهین شوق برجاک ما یرجی و یذوب بالبواری و تتوب من ذنوبی و تجاسری علیه و لیه عود قلبی و نهایه الفرار لمعات شمس دین هو سیدی حقیقا هی اصل اصل روحی و وراء هاعواری جمع الاله شملا قطعته شقوه لی فهو الکبیر یعفو لجنایه العصاری