مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۲۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اتاک الصوم فی حلل السعود فدم واسلم علی رغم الحسود وصم وافطر و عید فی نعیم لک العمر المؤبد بالخلود فلا زالت تزف لک التهانی مهناه من‌الملک الودود فشکرا ثم شکرا ثم شکرا لاوراد العطا خیرالورود و سقیا ثم سقیا ثم سقیا لجود بعد جود بعد جود و کأسا قد سقیناه دهاثا یری رقراقها تحت‌الجلود ینابیع جرت شرقا و غربا کانهارالجنان بلا رکود و نیران الشباب موقدات بسعد لا یخاف من‌الخمود براح الروح روحی! قرعینا و یا نفسی دعاک الجد عودی و ارض‌الله واسعه فسیح الی رب رؤف بالوفود ینادی ربنا، عودوا الینا اجبیونا و اوفوا بالعقود ازهدا فی ملاقاتی و عندی وجود، فی وجود فی وجود ولم یخسر طلوب فی فنائی ولم یمکن خلاف فی وعودی خمش کردم که هر ناگفته را بدیدم من که دیدی و شنودی