مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۱۸۵

عزیزی و کریم و لطف داری ولیکن دور شو، چون هوشیاری نشاید عاشقان را یار هشیار ز هشیاران نیاید هیچ یاری مرا یکدم چو ساقی کم دهد می بگیرم دامن او را به زاری صراحی‌وار خون گریم به پیشش بجوشم همچو می‌در بی‌قراری که از اندیشه بیزارم، بده می مرا تا کی به اندیشه سپاری؟! چه حیله سازم‌ای ساقی؟! چه حیله؟! که حیله آفرین و حیله‌کاری به حجت هر دمم بیرون فرستی که بس باغیرتی و تنگ باری برون و اندرون و جام و می‌نیست ولیکن در سخن اینست جاری قفی یا ناقتی هذا مناخ ولا تسرین من هذاالدیار فدیت‌العشق ما احلی هواه تقطع فی هواه اختیاری فلا تشغلنی یا ساقی بلهو واسکرنی بکاسات کبار ایا بدرالتمام اطلع علینا بحق العشق اسمع، لاتمار وخلصنی من‌الدنیا واسکر فلا ادری یمینی من یساری