مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۱۷۸

در دل من پرده نو می‌زنی ای دل وای دیده وای روشنی پرده توی وز پس پرده توی هر نفسی شکل دگر می‌کنی پرده چنان زن که بهر زخمه پرده غفلت ز نظر برکنی شب منم و خلوت و قندیل جان خیره که تو آتشی یا روغنی بی‌من و تو، هر دو توی، هر دو من جان منی، آن منی، یا منی نکته چون جان شنوم من ز چنگ تنتن تنتن، که تو یعنی تنی گر تنم و گر دلم و گر روان شاد بدانم که توم می‌تنی از تو چرا تازه نباشم؟! که تو تازگی سرو و گل و سوسنی از تو چرا نور نگیرم؟! که تو تابش هر خانه و هر روزنی از تو چرا زور نیابم؟! که تو قوت هر صخره و هر آهنی