مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۱۶۲

ای که مستک شدی و می‌گویی تو غریبی و یا از این کویی مست و بی‌خویش می‌روی چپ و راست بی‌چپ و راست را همی‌جویی نی چپست و نه راست در جانست آن که جان خسته از پی اویی ز آن شکر روی اگر بگردانی اگر نباتی بدانک بدخویی ور تو دیوی و رو بدو آری الله الله چه خوب مه رویی دلم از جا رود چو گویم او می‌برد جان و دل زهی اویی هین ز خوهای او یکی بشنو گاه شیری کند گه آهویی در ره او نماند پای مرا زانوم را نماند زانویی جز به چوگان او مغلطان سر گر به میدان او یکی گویی هین خمش کن در این حدیث بازمپیچ آسمان وار اگر یکی تویی