مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۱۲۲

الا میر خوبان هلا تا نرنجی بهانه نگیری و از ما نرنجی تویی یار غارم امید تو دارم که سر را نخارم نگارا نرنجی تو جانان مایی تو خاصان مایی ز هر جا برنجی از این جا نرنجی تویی شب فروزم تویی بخت و روزم که امشب بخندی و فردا نرنجی یکی مشت خاکیم‌ای جان چه باشد که از ما و زین‌ها و زان‌ها نرنجی چو دانا و نادان شدند از تو شادان ز نادان نگیری ز دانا نرنجی