مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۷

یا من عجب فتادم یا تو عجب فتادی چندین قدح بخوردی جامی به من ندادی تو از شراب مستی من هم ز بوی مستم بو نیز نیست اندک در بزم کیقبادی بسیار عاشقان را کشتی تو بی‌گناهی در رنج و غم نکشتی کشتی ز ذوق و شادی ای تو گشاد عالم‌ای تو مراد آدم خانه چرا گرفتی در کوی بی‌مرادی زیرا چراغ روشن در ظلمت شب آید درمان به درد آید این است اوستادی بستی زبان و گوشم تا جز غمت ننوشم نی نکته عمیدی نی گفته عمادی تبریز شمس دین را خدمت رسان ز مستان سجده کن و بگویش اوحشت یا فؤادی