مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۹۱۳

باز چون گل سوی گلشن می‌روی با توام گر چه که بی‌من می‌روی صدزبان شد سوسن اندر شرح تو گلرخا خوش سوی سوسن می‌روی سوی مستان با دو لعل می‌فروش از برای باده دادن می‌روی شاهدان استاره وار اندر پیت تو بکش چون ماه روشن می‌روی در کی خواهی آتشی دیگر زدن با دل چون سنگ و آهن می‌روی آفتابا ذره‌ام رقصان تو پیش تو چون سوی روزن می‌روی تا درآرد شمس تبریزی به چشم سرمه وارای دل به هاون می‌روی