مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۸۷۵

نی تو شکلی دگری سنگ نباشی تو زری سنگ هم بوی برد نیز که زیباگهری دل نهادم که به همسایگیت خانه کنم که بسی نادر و سبز وتر و عالی شجری سبزه‌ها جمله در این سبزی تو محو شوند من چه گویم که‌تری تو نماند به‌تری گر چه چون شیر و شکر با همه آمیخته‌ای هیچ عقلی نپذیرد ز تو که زین نفری