موریات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
موریات . (ع ص، اِ) ج ِ موریة. اسبهایی که از برخورد سمشان با سنگ آتش برمی آید. قوله تعالی : فالموریات قدحاً . (از ناظم الاطباء). و رجوع به موریة شود.
واژگان قرآن
فَالْمُورِیاتِ قَدْحاً «موریات» جمع «موریه» از مادّه «ایراء» به معناى آتش افروختن است.(14)