مهرچهر

مهرچهر. [ م ِ چ ِ ] (ص مرکب ) دارای رخساری چون آفتاب . ◄ مجازاً، زیبا. خوشگل : بدو گفت جم کای بت مهرچهر ز چهر تو بر هر دلی مهر مهر. اسدی (گرشاسب نامه ). به گیتی نمایم یکی مهرچهر کز اندازه ٔ او کم آید سپهر. ؟ (از سندبادنامه ص ٣٤٤).