مهدی خالصی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مهدی خالصی . [ م َ ی ِ ل ِ ] (اِخ ) (حاجی شیخ ...) از علمای شیعه ٔ ساکن عراق بود که پس از جنگ بین الملل اول در ژوئن ١٩٢٣ م . دولت عراق او را با عده ای از علما تبعید کرد. خالصی ابتدا به سفر حج رفت و سپس به ایران آمد. و پس از واقعه ٔ قتل ایمبری کنسول امریکا به مشهد رفت و در ١٣٤٣ هَ . ق . / ١٩٢٥ م . در سن ٦٦سالگی در آن شهر درگذشت . (از وفیات معاصرین به قلم محمد قزوینی، مجله ٔ یادگار سال سوم شماره ٔ پنجم ).