مهدی اخوان ثالث | زمستان | نظاره

۱ با نگهی گمشده در کهنه خاطرات پهلوی دیوار ترک خورده‌ای سپید بر لب یک پله چوبین نشسته‌ام با سری آشفته، دلی خالی از امید می‌گذرد بر تن دیوار، بی‌شتاب در خط زنجیر، یکی کاروان مور نامتوجه به بسی یادگارها می‌شود آهسته ز مد نظاره دور گویی بر پیرهن مورثی به عمد دوخته کس حاشیه واری نخش سیاه یا وسط صفحه‌ای از کاغذ سپید با خط مشکین قلمی رفته است راه اندکی از قافله مور دورتر تار تنیده یکی عنکبوت پیر می‌پلکد دور و بر تارهای خویش چشم فرو دوخته بر پشه‌ای حقیر خوش‌تر ازین پرده فضا هیچ نیست، هیچ بهتر ازین پشه غذا عنکبوت گفت نیست به از وزوز این پشه نغمه‌ای عیش همین است و همین: کار و خورد و خفت از چمن دلکش و صحرای دلگشا گفت خوش الحان مگسی قصه‌ای به من خوش‌تر ازین پرده فضا هیچ نیست، هیچ جمله فریب است و دروغ است آن سخن ۲ پنجره‌ها بسته و درها گرفته کیپ قافله نور نمی‌خواندم به خویش بر لب این پله چوبین نشسته‌ام قافله مور همی آیدم به پیش پند دهندم که بیا عنکبوت شو زندگی آموخته جولاهگان پیر که‌ات زند آن شاهد قدسی بسی صلا که‌ات رسد از نای سروشی بسی صفیر من نتوانم چو شما عنکبوت شد کولی شوریده سرم من، پرنده‌ام زین گنه، ای روبهکان دغل! مرا مرگ دهد توبه، که گرگ درنده‌ام باز فتادم به خراسان مرگبار غمزده، خاموش، فروخفته، خصم کامل دزدی و بیداد و ریا اندر آن حلال حریت و موسقی و می‌در آن حرام ۳ پهلوی دیوار ترک خورده‌ای که نوز می‌گذرد بر تن او کاروان مور بر لب یک پله چوبین نشسته‌ام با نگهی گمشده در خاطرات دور