مهدی اخوان ثالث | زمستان | سه شب

نخستین روزنه‌ای از امید، گرم و گرامی روشنی افکنده باز بر دل سردم دایم از آن لذتی که خواهم آمد مستم و با سرنوشت بد به نبردم تا بردم گاهگاه وسوسه با خویش کای دله دل! چشم ازین گناه فرو پوش یاد گناهان دلپذیر گذشته بانگ بر آرد که: ای شیطان! خاموش وسوسه تو به در دلم نکند راه توبه کند، آنکه او گنه نتواند گرگم و گرگ گرسنه‌ام من و گویم مرگ مگر زهر توبه‌ام بچشاند دومین باز شب آمد، حرمسرای گناهان باز در آن برگ لاله راه نکردیم وای دلا! این چه بی‌فروغ شبی بود حیف، گذشت امشب و گناه نکردیم ای لب گرم من! ای ز تف عطش خشک باش که سیرت کنم ز بوسه شاداب از لب و دندان و چهره‌ای که بر آنها رشک برد لاله و ستاره و مهتاب اخترکان! شب به خیر، خسته شدم باز بسترم از انتظار خسته‌تر از من خسته‌ام، اما خوشم که روح گناهان شاد شود، شاد، تا شب دگر از من آخرین مست شعف می‌روم به بسترم امشب بر دو لبم خنده، تا که خنده کند روز باز ببینم سعادت تو چه قدر است بستر خوشبختم! ای… بستر پیروز