مهدی اخوان ثالث | در حیاط کوچک پاییز، در زندان | آن پنجره

امشب چو ز شب اغلبی سر آید و آفاق لب از گفت و گو ببندد تا از پس آن قله جنوبی فانوس شبان یک شکر بخندد آن پنجره را باز می‌کنم، باز آن پنجره را باز می‌گذارم ای نور سرشت، ای نسیم پیکر چون خنده زد آن روشن خجسته تو نیز بیا، روشنی بیاور تاریکم و تنها (تو نیز شاید؟) تاریکم و تنها، تو نیز بی‌من شاید نه چنانی که می‌پسندی من چشم به ره، پنجره گشوده دیگر نکند ز آن سویش ببندی؟ آن شب چه کشیدم، چه بد! چه بیداد! آن شب چه کشیدم، چه بد! چه دشوار! هر مو به تنم شکوه‌ای دگر داشت خاموشی شب می‌گریست با من اما نفسش نهت سحر داشت یعنی: بگذر! شب گذشت، ای مرد یعنی بگذر! شب گذشت، برخیز! برخیز و به فکر شبی دگر باش اینک شب دیگر، سیه چو چشمت ای سبز گلی پوش با خبر باش امشب چو ز شب اغلبی سر آید… امشب چو ز شب اغلبی سر آید و آفاق لب از گفت و گو ببندد تا از پس آن قله جنوبی فانوس شبان یک شکر بخندد آن پنجره را باز می‌کنم، باز