مهدی اخوان ثالث | آخر شاهنامه | غزل ۳

ای تکیه گاه و پناه زیباترین لحظه‌های پر عصمت و پر شکوه تنهایی و خلوت من ای شط شیرین پر شوکت من ای با تو من گشته بسیار در کوچه‌های بزرگ نجابت ظاهر نه بن بست عابر فریبنده استجابت در کوچه‌های سرور و غم راستینی که‌مان بود در کوچه باغ گل ساکت نازهایت در کوچه باغ گل سرخ شرمم در کوچه‌های نوازش در کوچه‌های چه شب‌های بسیار تا ساحل سیمگون سحرگاه رفتن در کوچه‌های مه آلود بس گفت و گوها بی‌هیچ از لذت خواب گفتن در کوچه‌های نجیب غزل‌ها که چشم تو می‌خواند گهگاه اگر از سخن باز می‌ماند افسون پاک منش پیش می‌راند ای شط پر شوکت هر چه زیبایی پاک ای شط زیبای پر شوکت من ای رفته تا دوردستان آنجا بگو تا کدامین ستاره ست روشن‌ترین هم‌نشین شب غربت تو؟ ای هم‌نشین قدیم شب غربت من ای تکیه گاه و پناه غمگین‌ترین لحظه‌های کنون بی‌نگاهت تهی مانده از نور در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه در کوچه‌های چه شب‌ها که اکنون همه کور آنجا بگو تا کدامین ستاره ست که شب فروز تو خورشید پاره ست؟