مهدومة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مهدومة. [ م َ م َ ] (ع ص ) ارض مهدومة؛ زمین باران سبک رسیده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).