منصب

(مَ صَ) [ ع. ] (اِ.) مقام، شغل رسمی. ج. مناصب.<br>

(مَ صَ) [ ع. ] (اِ.) مقام، شغل رسمی. ج. مناصب.

منصب . [ م ُ ص ِ ] (ع ص ) هم ّ منصب ؛ اندوه رنج آور. (منتهی الارب ). هم ّ و اندوه رنج آور. (ناظم الاطباء).

منصب . [ م ُ ص َب ب ] (ع ص ) ریخته شده مانندآب . (ناظم الاطباء). ریخته . (یادداشت مرحوم دهخدا) : کوهی است که آن را قراقورم خوانند... و سی رودخانه آب از آن منصب است . (جهانگشای جوینی چ قزوینی ج ١ ص ٣٩). رجوع به انصباب شود. ◄ گرفتار عشق . ◄ زمین نشیب دار. (ناظم الاطباء).

منصب . [ م ِ ص َ ] (ع اِ) دیگدان آهنی . (منتهی الارب ). ابزاری آهنین که دیگ را بر آن نصب کنند. ج، مناصب . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). سه پایه . (یادداشت مرحوم دهخدا).

پایگاه، جاه، درجه، قدر، مرتبه، مقام پیشه، سمت، شغل، کار

مقام، پست، اتوریته، امارت، وزارت، نیابت، سلطنت، امامت، امیری قدرت اجرایی، مسئولیت، اختیارات، حیطه اقتدار، حیطه کار زمام امور بزرگی، منزلت، مرتبه، ارج، جاه، بزرگواری، لیاقت، عزت، عظمت، جلال، شوکت، اعتبار، موقعیت قدر، ارزش، پایه، مکان، جا، درجه، مرتبه، ردیف نجبا شغل

فرمندی، رده، جا، پایه