معروف

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(مَ) [ ع. ]<BR>۱- (اِمف.) شناخته شده، شهرت یافته.<BR>۲- کار نیک، عمل ثواب. ؛ امر به ~ امر کردن کسان برای انجام دادن واجبات شرعی. مقابل نهی از منکر.<br>

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

اسمی، بنام، خنیده نام، خوش‌نام، زبانزد، سرشناس، شناخته، شهره، شهیر، مشهور، نام‌آور، نامدار، نامور، نامی نیکی، حسنه دانسته ≠ گمنام