مشاحن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مشاحن .[ م ُ ح ِ ] (ع ص ) دشمن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): عدو مشاحن ؛ ای مباغض شدید العداوة. (اقرب الموارد). و رجوع به مشاحنة شود. ◄ در حدیث به معنی مبتدع . ◄ تارک جماعت . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).