مسقمة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مسقمة. [ م َ ق َ م َ ] (ع ص ) أرض مسقمة؛ زمین که درآن سقم و بیماری فراوان باشد. (از اقرب الموارد).