مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | قصاید (گزیده ناقص) | قصیده شماره ۱۵ - دوشم شبی گذشت چه گویم چگونه بود؟

عمرم همی قصیر کند این شب طویل وز انده کثیر شد این عمر من قلیل دوشم شبی گذشت چه گویم چگونه بود؟ همچون نیاز تیره و همچون امل طویل کف‌الخضیب داشت فلک ورنه گفتمی بر سوک مهر جامه فرو زد مگر به نیل از ساکنی چرخ و سیاهی شب مرا طبع از شگفت خیره و چشم از نظر کلیل گفتم زمین ندارد اعراض مختلف گفتم هوا ندارد ارکان مستحیل چشمم مسیل بود ز اشکم شب دراز مردم در او نخفت و نحسبند در مسیل این دیده گر به لؤلؤ رادست در جهان با او چرا به خوابی باشد فلک بخیل؟ روز از وصال هجر درآبم بود مقام شب از فراق وصل در آتش کنم مقیل چون مور و پشه‌ام به ضعیفی چرا کشد گردون به سلسله در، پایم چو شیر و پیل؟ زنده خیال دوست همی داردم چنین کاید همی به من شب تار از دویست میل گه بگذرد ز آب دو چشمم کلیم‌وار گه در شود در آتش دل راست چون خلیل نه سوخته در آتش و نه غرقه اندر آب گویی که هست بر تن او پر جبرئیل زردست و سرخ دو رخ و دیده مرا به عشق زان دو رخ منقش وزان دیده کحیل چون نوحه‌ای برآرم یا ناله‌ای کنم داودوار کوه بود مر مرا رسیل او را شناسم از همه خوبان اگر فلک در آتشم نهد که نیارم بر او بدیل تا کی دلم ز تیر حوادث شود جریح تا کی تنم ز رنج زمانه بود علیل هرگز چو من نگیرد چنگ قضا شکار هرگز چو من نیابد تیغ بلا قتیل یک چشم در سعادت نگشاد بخت من کش در زمان نه دست قضا درکشید میل نه نه به محنت اندرم آن حال تازه شد کان سوی هر سعادت و دولت بود دلیل پدرام و رام کرد مرا روزگار و بخت خواجه رئیس سید ابوالفتح بی‌عدیل آن در هنر یگانه و آن در خرد تمام آن در سخا مقدم و آن در نسب اصیل افعال او گزیده و آثار او بلند اخلاق او مهدب و اقوال او جمیل ای درگه تو قبله خواهندگان شده کرد ایزدت به روزی خلقان مگر کفیل هرگز نگشت خواهی روزی ز مکرمت زیرا که تو به مکرمت اندرنیی بخیل محکم‌ترست حزم تو از کوه بیستون صافی‌ترست عزم تو از خنجر صقیل طبع تو در زمستان باغی بود خرم فر تو در حزیران ظلی بود ظلیل جز بهر خدمت تو نبندم میان به جهد روزی اگر گشاده شود پیش من سبیل بر مرکب هوای تو در راه اشتیاق سوی تو بر دو دیده روشن کنم رحیل آنم که دست دهر نیابد مرا ضعیف آنم که چشم چرخ نبیند مرا ذلیل هرگز به چشم خفت در من مکن نگاه ور چند بر دو پایم بندی است بس ثقیل گوشم بدان بود که سلامم کنی به مهر چشمم بدان بود که عطایم دهی جزیل تا دیدگان و تا دل و جان است مر مرا باشم ترا به جان و دل و دیدگان خلیل تا چرخ را مدار بود خاک را قرار تا کلک را صریر بود تیغ را صلیل بادت بزرگیی به همه نعمتی مضاف بادت سعادتی به همه دولتی کفیل