مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۳۱۱ - مدح ملک ارسلان

با نصرت و فتح و بختیاری با دولت و عز و کامگاری سلطان ملک ارسلان مسعود بنشست به تخت شهریاری دولت کردش به ملک نصرت ایزد دادش به کار یاری بر اسب ظفر سوار گشته آموخته چرخ را سواری در تاخت به مرغزار دولت ماننده شیر مرغزاری چون باد وزان به پیشدستی چون کوه متین به استواری با طبع مبارزان به رزمی با جمله یلان کار زاری پیچیده به گرد رایت او یغمائی و قالی و تتاری در طاعت بسته بر میانها جانها ز برای جانسپاری ای تیغ تو ملک را یمینی ای رمح تو فتح را یساری بی‌سعی شما به قوت خود بی‌عون شما به فضل باری نه گشته زمین به خون معصفر نه مانده هوا ز گرد تاری نه سطوت سرکشان جنگی نه قوت حملهای کاری در ملک نشسته شاه عالم این نصرت بین و بختیاری این نعمت نعمت خداییست وین دولت دولت قراری ای خسرو بردبار بی‌رنج بدرودی و باز بردباری مر شاهان را تو پیشوایی مر ایشان را تو اختیاری ای شاد ز روزگار دولت تاج ملکان روزگاری از جمله خسروان گزینی در ملک ز ایزد اختیاری در هر بزمی به مهر نوری در هر رزمی به کینه ناری از حزم زمین با سکونی وز عزم سپهر در مداری در عرصه کارزار دشمن چون صاحب مرد ذوالفقاری وز صاحب ذوالفقار والله کامروز به عصر یادگاری تو چشمه آفتاب ملکی تو سایه فضل کردگاری شاگرد تو ابر تندبارست کز بخشش ابر تندباری ماهیست که از برای تو ابر لؤلؤ آرد همی نثاری این دولت بین که جشن دولت پیوست به جشن نوبهاری قمری بگشاد لحن و نغمه بر سرو بلند جویباری بر کوه به قهقهه درآمد از شادی کبک کوهساری شاها ز خدای خواست هر کس ملک تو به آب چشم و زاری ای مایه زینهار هستند ای خلق بر تو زینهاری حق تو گزارد نصرت حق زیرا که تو شاه حق گزاری تو راحت هر ضعیف حالی تو شادی هر امیدواری بر باعث داد داد ورزی بر طالب رزق رزق باری بر خلق به جود مال پاشی در دهر به فضل عدل کاری زآنروی که رحمت خدایی بر خلق خدای رحمت آری در گیتی دیده بان انصاف بر ساحت مملکت گماری چون مهر فلک جهان فروزی چون ابر هوا زمین نگاری صد جشن به فرخی نشینی صد سال به خرمی گذاری