مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۲۳ - هم در مدح او

قوت روح خون انگور است تن پر از فتنه گشت و معذور است آن نبید اندر آن قدح که به وصف جان در جسم و نار در نور است همچو زنبور شد زبان گز و باز در گوارش لعاب زنبور است باده گر جان حور شد شاید زآن که انگور دیده حور است گلبن و باغ پیش ازین گفتی تاج کسری و تخت فغفور است بوستان‌ها ز برگ‌ها اکنون بر طبق‌های زر طیفور است به دل بانگ قمری و بلبل نغمه چنگ و لحن طنبور است کرد بدرود باغ بلبل از آنک مر چمن را ز برف ناطور است زنده شد لهو و شادی از پی آنک نعره رعد و نفخه صور است بر در و بام برف پنداری بیخته گچ و کشته آکور است باغ چون جزع و راغ چون شبه را دل و جان غمگن است و مسرور است فرقت آب حوض و وصلت برف این و آن را چو شیون و سور است چشم چشمه چرا نگیرد آب که همه روی دشت کافور است پنجه سرو و شاخ گل گویی دست مفلوج و پای مقرور است برگ نارنج و شاخ پنداری پر طوطی و ساق عصفور است از چه سخت آبله زده ست چنار که به خلقت نه سخت محرور است رنگ زردی ترنج پیدا کرد کز پی زاد و بود رنجور است گر ندیده ست جام می‌نرگس چون گهی مست و گاه مخمور است همه شب خوش چرا همی خندد اگر از نور ماه مهجور است چهره سیب سرخ گونه چراست روی زوار خواجه منصور است آنکه خلقش به حسن مشتهر است وآنکه ذاتش به لطف مذکور است مهر و چرخ است روشن و عالی چه شگفت ار بزرگ و منظور است گر چه از خلق در هنر فرد است ور هنرور میان جمهور است همه اخبار در بزرگی او ببر عقل نص و مأثور است هر چه هست از رضای او بیرون در دیانت حرام و محظور است درگهش کعبه شد که طاعت خلق چون به سنت کنند مبرور است مجلس او بهشت شد که درو گنه بندگانش مغفور است جز ازو سروری همه عجب است جز برو خواجگی همه زور است عقل را هر چه در منظوم است زیر پای ثناش منثور است بار جودش نشست بر دینار زان رخش زرد و پشت مکسور است هنرش را ز رای تربیت است دولتش زان به طبع مامور است هر که منصور ناصرش باشد در جهان ناصر است و منصور است کلک او شد کلید غیب کزو رازهای فلک نه مستور است کان زر است و می‌فشاند در گاه گنج است و گاه گنجور است تندرست است و زار و نالانست ساحر است و بزرگ مسحور است نیست آرامشی که در عالم بر تک و تارکش نه مقصور است بنده کردش به طبع از پی آنک شیفته برنگار منشور است وصف او را چو وهم و خاطر من بی‌عدد پیشکار مزدور است گر چه گفتار من بلند آمد او بدان نزد خلق مشکور است زانکه فکر من از مدیحت او نهر جاری و بحر مسجور است در قفس مانده‌ام ز مدحت او طبع من با نوای زر زور است در ثناها به تف اندیشه بحر اندر ضمیر باحور است ای بزرگی که بر سپهر شرف رای تو آفتاب مشهور است چون چنین است پس چرا همه سال روز من چون شبان دیجور است از تجلی چرا نصیبم نیست که همه عمر جای من طور است دل من کوره‌ای است پر آتش که تنم در غم ته گور است سر همی گرددم ز اشک دو چشم همه تن در میان در دور است تارکم زیر زخم خایسک است جگرم پیش حد ساطور است روز اقبال من نه منصوفست عدد بخت من نه مجذور است صایم الدهرم از ضرورت و کس بر چنین طاعتی نه مأجور است بس قلق نیستم یقین دانم رزق مقسوم و بخت مقدور است از زمانه نکرده‌ام گله‌ای تا بدانسته‌ام که مجبور است مر مرا گاه گاه رنج کند همه‌ام یوبه لهاوور است داند ایزد که سخت نزدیک است دل به تو گر تنم ز تو دور است تا همی بر زمین و بر گردون ربع مسکون و بیت معمور است نیکخواهت ز بخت محترم است بد سگالت ز چرخ مقهور است این بر آن وزن و قافیت گفتم روزگار عصیر انگور است