مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۲ - در ستایش محمود شاه

شاهان جهان شاهی و شاه جهانیا در چشم جور و عدل پدید و نهانیا بایسته‌تر به خسروی اندر ز دیده‌ای شایسته‌تر به مملکت اندر زجانیا عقل و روان به لطف نیابد همی تو را گویی که عقل دیگر و دیگر روانیا روشن به توست سنت و آیین خسروی تازه به توست رسم و ره پهلوانیا گر مذهب تناسخ اثبات گرددی من گویمی تو بی‌شک نوشیروانیا گویم مگر که صورت عقلی عیان شده چون بنگرم به عقل و حقیقت همانیا گویی صفات ایزدی اندر صفات توست کایدون فزون ز وهم و برون از گمانیا برنده نیازی گویی که دولتی دارنده زمینی گویی زمانیا با هر کسی چو با تن مهجور وصلتی در هر دلی چو در دل مجرم امانیا شاها نظام یابد هندوستان کنون زان خنجر زدوده هندوستانیا صاحبقران تو باشی و اینک خدایگان دادت به دست خاتم صاحبقرانیا تا مملکت بماند تو جاودان بمان اندر میان مملکت جاودانیا