مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۱۵۳ - چیستان و گریز به مدح آن بزرگ

چو تو معشوقه و چو تو دلبر نبود خلق را به عالم در ای مرا همچو جان و دیده عزیز این و آن از تو یافت عمر و بصر ببرد عشق عقل و عشق تو باز عقل بفزایدم همی در سر به هنر طبع را تو استادی به خرد روح را تویی رهبر به تو صحبت کنند در دیوان وز تو گویند بر سر منبر گاه خلوت تویی مرا مونس در حضرت مرا تویی داور سخنانی که از تو دارم یاد جفت دل دارم و عدیل جگر به خلاف تو گر سخن گویند نایدم هیچ از آن سخن باور تا گریبان تو بنگشادم از جمال توام نبود خبر از سر تو همی نگاه کنم تا به پایان جمال و حسنی و فر پوست بر تو همی به دل گردد گاه دیگر شوی و گاه دگر گاه چون زنگیان بوی اسود گه چو سقلابیان شوی احمر واندرین هر دو حال ازین تبدیل نشود هیچ حسن تو کمتر همه جرم تو روی شد ویحک همه روی تو راز شد یکسر نه چو زلف چو عنبر سارا نه چو روی تو دیبه ششتر کلک مفتول کرد زلف تو را بر شکستن به هم چو سیسنبر جان و دل خوش شود چو می‌دارم آن شکنهای زلف تو به نظر چو تو آراسته ندیدم من جلوه گر عشاق تو بود مگر ور نبودست عاشق تو چرا بافت در زلفکان تو گوهر روز و شب در تو حاصلست که دید روز و شب را گرفته اندر بر عبرت از تو توان گرفت آری که ز روز و ز شب است جمله عبر رویت آراسته به خال همه زیر هر خال معنی دیگر به دو دیده حدیث تو شنوم که مرا همچو دیده در خور در کنارت گرفت نتوانم تا روان باشدم ز دیده مطر همه خشکی بود طراوت تو که چو رویم مباد رویت‌تر آب رویم ز تست نگذارم که به رویت رسد ز آب اثر از دو دیده ستاره می‌رانم من برین کوه آسمان پیکر نتوانستی رسید به من گر همه تنت را ببودی پر تا دهک راه سخت شوریده ست جفت عقلی تو و عدیل هنر اندرین وقت چون سفر کردی در چنین وقت کم کنند سفر نه غلط کرده‌ام تو آن داری که به ذاتت بود ز خلق خطر نام منصور صاحب کافی داغ داری به پشت و پهلو بر آنکه با نام او ز خلق همی بازگردد ز ره قضا و قدر