مستوفد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستوفد. [ م ُ ت َ ف ِ ] (ع ص ) بر سر پای و دروا نشیننده . (از منتهی الارب ). سرپا و بطور غیرمطمئن نشیننده . (از اقرب الموارد). مستوفز. و رجوع به مستوفز شود. ◄ فرستنده کسی را بعنوان «وفد» و هیئت اعزامی . (از اقرب الموارد). و رجوع به استیفاد شود.