مستروح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستروح . [م ُ ت َ وِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از استرواح . آسوده شونده . (غیاث ) (آنندراج ) (اقرب الموارد). آنکه برمی آساید و آسایش می یابد. (ناظم الاطباء). ◄ بوی خوش برنده . (غیاث ). آنکه می بوید هر چیز خوشبویی را. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). رجوع به استرواح شود.