مستتیب

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مستتیب . [ م ُ ت َ ](ع ص ) نعت فاعلی از استتابة. درخواست کننده از کسی که توبه کند. (اقرب الموارد). رجوع به استتابة شود.