مستبیع

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مستبیع. [ م ُ ت َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از استباعة. آنکه حکم به فروش میدهد. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). رجوع به استباعة شود.