مسبوع

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مسبوع . [ م َ ] (ع ص ) نعت مفعولی از مصدر سبع. رجوع به سبع شود. ◄ کسی که از سبع و حیوان درنده پریشان شده باشد. (اقرب الموارد).