مسبور

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مسبور. [ م َ ] (ع ص ) نعت مفعولی از مصدر سبر. رجوع به سبر شود. ◄ نیکوهیئت از اشخاص و اشیاء. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).