مزیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مزیر. [ م َ ] (ع ص ) مرد خوش طبع زیرک . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ج، أمازر. ◄ توانا و نافذ در امور. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء) (آنندراج ). رجل مزیر؛ مشبعالعقل و نافذ فی الامور. (اقرب الموارد). مردی قوی . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). ◄ سخت دل . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ سخت و صلب . (غیاث ).