مزکوت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مزکوت .[ م َ ] (ع ص ) ملخ که در شکم بیضه دارد. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ سردی زده . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ). سرمازده . (ناظم الاطباء). ◄ اندوهگین . ◄ پر و مملو. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). کان مزکوتاً؛ أی ة مملواً علماً، در صفت علی علیه السلام است . (منتهی الارب ).